Traducción al polaco de la declaración de la LAI contra la agresión imperialista contra Venezuela

A continuación compartimos una traducción no oficial de la declaración del Comité Coordinador de la Liga Antiimperialista (LAI) que hemos recibido.

Stanowisko LAI przeciwko imperialistycznej agresji w Wenezueli

Antyimperialiści świata, łączcie się!

Przeciwko imperialistycznej agresji wobec Wenezueli

Zorganizujmy antyimperialistyczny opór Ludzi świata

My, siły robotnicze, socjalistyczne, postępowe i antyimperialistyczne z różnych krajów świata, zdecydowanie potępiamy imperialistyczną agresję skierowaną przeciwko Wenezueli.

Atak przeprowadzony przeciwko Wenezueli nie jest wąską interwencją przeciwko rządowi, ani tymczasowym kryzysem dyplomatycznym, ani cyklicznym manewrem polityki zagranicznej. Atak ten stanowi bezpośrednią deklarację wojny przeciwko suwerenności państwa, woli politycznej ludu i niezależnemu istnieniu kraju. Centra imperialistyczne próbują legitymizować tę agresję za pomocą znanych formuł propagandowych: „bezpieczeństwo”, „walka z narkotykami”, „stabilność” i „demokracja”. Jednak ludzie świata nie dają się już zwieść tym kłamstwom. Wenezuela jest dziś celem ataków z wykorzystaniem tych samych uzasadnień, które zastosowano w Iraku, Afganistanie, Palestynie, Libii i Syrii. Do tego dochodzi teraz bezpośrednie zagrożenie dla Kuby, Meksyku i Kolumbii. Zmienił się jedynie kraj docelowy; wzrosła natomiast imperialistyczna lekkomyślność.

Imperializm amerykański rozpoczął otwartą wojnę agresji przeciwko Wenezueli. Kraj ten został zbombardowany, strategiczna infrastruktura stała się celem ataków, a konstytucyjny prezydent Wenezueli Nicolás Maduro został siłą uprowadzony i uwięziony. Celem tej agresji jest przekształcenie Wenezueli w całkowicie podporządkowaną półkolonię Stanów Zjednoczonych w ramach imperialistycznej hierarchii.

Atak ten nie jest niezależny od logiki systemu imperialistycznego. Imperializm jest najwyższym, a jednocześnie schyłkowym etapem kapitalizmu. Koncentracja i centralizacja kapitału, dominacja kapitału finansowego oraz podział rynków światowych nieuchronnie prowadzą państwa imperialistyczne do wojen o ponowny podział. Spadające stopy zysku, nadmierna akumulacja kapitału, kurczenie się inwestycji produkcyjnych i nasilająca się konkurencja sprawiają, że wojna z wyjątkowego stanu staje się stałym instrumentem systemu. Kraje takie jak Wenezuela, bogate w zasoby energetyczne, strategiczne pod względem geopolitycznym i nie w pełni podporządkowane imperialistycznej kontroli, są zatem bezpośrednio atakowane.

Agresja imperialistyczna nie ogranicza się do zewnętrznej interwencji wojskowej. Ma ona również na celu restrukturyzację aparatu państwowego w krajach półkolonialnych lub uciśnionych, podporządkowanie władzy politycznej interesom imperialistycznych frakcji kapitałowych oraz likwidację historycznych zdobyczy ludu. Głównymi elementami tego procesu są grabież majątku publicznego, przekazywanie strategicznych sektorów międzynarodowym monopolistom oraz likwidacja mechanizmów planowania i podejmowania decyzji. Z tego powodu imperialistyczne ataki nie mają na celu jedynie zmiany rządu, ale kompleksową reorganizację społeczną i klasową.

Jako Liga Antyimperialistyczna jasno stwierdzamy, że przyjęcie bezwarunkowego i zdecydowanego stanowiska wobec imperialistycznej agresji nie wyklucza krytycznej oceny charakteru obecnej władzy. Klika rządząca pod przewodnictwem Maduro w dużej mierze zbudowała swoją władzę i legitymizację na retoryce antyamerykańskiej. Historyczna złość i nienawiść ludu wobec imperializmu zostały przekształcone w kapitał polityczny dzięki tej retoryce. Jednak przedstawianie się Maduro jako „niezależnego narodowo” i „boliwariańskiego” jest w dużej mierze iluzją. Ta linia polityczna pozostaje daleka od spójnej perspektywy antyimperialistycznej, której celem jest ekonomiczne, polityczne i militarne wyzwolenie uciśnionego narodu i ludzi pracy spod imperializmu.

W erze imperializmu walka antyimperialistyczna nie ogranicza się do sprzeciwu wobec okupacji wojskowej; wymaga ona koniecznie obalenia systemu zależnego od imperializmu i jego klas rządzących. Tak zwana linia „niezależności boliwariańskiej”, kontynuowana od Cháveza do Maduro, zachowała istniejące stosunki produkcji (półkolonialne i półfeudalne) oraz wszystkie ich podstawy, proponując jedynie ograniczone zmiany w mechanizmach dystrybucji między wielką burżuazją a właścicielami ziemskimi. Oparta na antyamerykańskim stanowisku, linia ta pozostała niespójna jako projekt antyimperialistyczny i opierała się na pragmatycznej polityce równowagi, która ma na celu czerpanie korzyści z rywalizacji między mocarstwami imperialistycznymi, otwierając drzwi dla nowych form zależności i ucisku ze strony innych sił imperialistycznych, takich jak Chiny i Rosja. W tym sensie obecny rządzący reżim nie ma prawdziwie powszechnego charakteru ani nie reprezentuje spójnej linii antyimperialistycznej.

Niemniej jednak, niezależnie od charakteru rządzącego reżimu, podstawową kwestią w dzisiejszej Wenezueli jest imperialistyczna agresja. Imperializm amerykański uznał swoje sprzeczności z Wenezuelą za zagrożenie dla swoich imperialistycznych interesów i podjął bezpośredni atak na suwerenność polityczną tego kraju. Imperializm dąży do całkowitej hegemonii i absolutnego podporządkowania.

Walka antyimperialistyczna nie ogranicza się do sprzeciwu wobec interwencji zewnętrznych. Musi ona również być skierowana przeciwko wewnętrznym podstawom klasowym imperializmu, biurokratycznym strukturom kapitalistycznym i ich politycznym przedstawicielom. Bez zorganizowanej siły ludu, bez prawdziwej transformacji aparatu państwowego, trwałe wyzwolenie jest niemożliwe. Imperializm musi zostać zlikwidowany nie tylko z zewnątrz, ale także od wewnątrz.

Właśnie z tego powodu imperializm nie jest jedynie systemem, który należy analizować, ale pilnym wrogiem politycznym, z którym należy się bezpośrednio zmierzyć. Prawdy teoretyczne nabierają znaczenia tylko wtedy, gdy przekształcają się w konkretne stanowiska polityczne i zorganizowaną linię walki. Agresja, która ma obecnie miejsce w Wenezueli, jasno pokazuje, że walka antyimperialistyczna jest pilnym i nieodkładalnym zadaniem.

Mając to na uwadze, jako Liga Antyimperialistyczna oświadczamy, co następuje:

Stany Zjednoczone muszą wycofać swoje łapska z Wenezueli.

Wszystkie ataki militarne muszą natychmiast ustać, a wszystkie siły zagraniczne muszą wycofać się z kraju.

Lud wenezuelski musi uzyskać prawo do swobodnego decydowania o swojej przyszłości politycznej i gospodarczej.

Żadna imperialistyczna potęga nie może być dopuszczona do dominacji nad Ameryką Łacińską i Karaibami.

Te żądania nie są jedynie dyplomatycznymi apelami, ale konkretnymi filarami wspólnej walki ludzi świata. Z tego powodu wzywamy światową klasę robotniczą, ruchy pracownicze, młodzież, kobiety i wszystkie powszechne siły, rewolucyjne i antyimperialistyczne, aby nie milczały. Wzywamy je do wyjścia na ulice, ujawnienia imperialistycznej machiny wojennej i budowania aktywnej, zorganizowanej i bojowej solidarności z ludem Wenezueli.

Ponieważ bez zniszczenia imperializmu trwały pokój jest niemożliwy. Bez przekroczenia kapitalizmu, imperializm nie może zostać zniesiony. Bez zerwania z tym systemem nie można osiągnąć prawdziwej powszechnej suwerenności.

Zorganizujmy gniew międzynarodowego proletariatu przeciwko imperialistycznej agresji.

Lud Wenezueli nie jest sam.

Uciskani ludzie i międzynarodowy proletariat zwyciężą, imperialistyczni i ich poplecznicy poniosą porażkę.

Precz z amerykańskim imperializmem.

Precz z imperializmem i wszelkimi formami reakcji.

Niech żyje nasza walka antyimperialistyczna.

Zmobilizujmy nasze siły, aby zbudować Ligę Antyimperialistyczną.

Komitet KoordynacyjnyLigi Antyimperialistycznej

Styczeń 2026