We hereby share a translation of the statement by the International Communist League (ICL) that we received.

---

MLK – Deklaracja na 1 Maja 2026: Marksiści-Leniniści-Maoiści wszystkich krajów, łączcie się!

Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!

Deklaracja na 1 Maja 2026:

Marksiści-Leniniści-Maoiści wszystkich krajów, łączcie się!

Rewolucyjne Ludy świata, łączcie się i pokonujcie imperializm, współczesny rewizjonizm i wszystkich reakcjonistów!

Międzynarodowa Liga Komunistyczna składa hołd międzynarodowemu proletariatowi, masom ludowym całego świata oraz Międzynarodowemu Ruchowi Komunistycznemu z okazji Międzynarodowego Dnia Proletariatu.

W tym roku obchodzimy 60. rocznicę rozpoczęcia Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Kulturalnej (WPRK) pod przewodnictwem Przewodniczącego Mao Tse-tunga. Stanowi ona wielki kamień milowy w historycznym doświadczeniu Światowej Rewolucji Proletariackiej. Spoglądając wstecz na minione dziesięciolecia, widzimy, że jej znaczenie z czasem tylko wzrosło, a jej nieprzemijające nauki należy coraz bardziej podtrzymywać, bronić i stosować. Z tej okazji składamy również hołd towarzyszowi Basavarajowi, sekretarzowi generalnemu Komunistycznej Partii Indii (Maoistowskiej), który prawie rok temu bohatersko poświęcił swoje życie w obronie Marksizmu-Leninizmu-Maoizmu, Partii i Wojny Ludowej. Wieczna cześć i chwała towarzyszowi Basavarajowi!

Obecnie obiektywne warunki dla rozwoju rewolucji na świecie są znakomite. Rewolucja jest głównym trendem historycznym i politycznym. Wojny Ludowe trwają, a nowe wkrótce się rozpoczną. Jest to złożona sytuacja, w której szaleją wojny wszelkiego rodzaju, a jednocześnie z dnia na dzień rośnie wybuchowość mas. Nic więc dziwnego, że obrońcy starego porządku, imperialiści i wszyscy ich sługusi, robią wszystko, co w ich mocy, aby zmylić ludzi i szerzyć pesymizm. W tej sytuacji my, komuniści, mamy tym większy powód, by mocno trzymać się strategicznej koncepcji Mao Tse-tunga, szeroko rozpowszechnionej podczas WPRK: Imperializm i wszyscy reakcjoniści to papierowe tygrysy! To właśnie w tym buntowniczym i odważnym duchu towarzysz Basavaraj oddał swoje życie. Uzbrójmy się, naszą klasę i Ludy w ten sam sposób, a żaden podły rewizjonistyczny ani oportunistyczny defetyzm nie będą w stanie wywołać zamieszania!

Imperializm znajduje się w ogólnym kryzysie rozkładu

Imperializm, najwyższy etap kapitalizmu, to kapitalizm monopolistyczny i kapitalizm w fazie rozkładu. Nie może on zaoferować masom żadnego prawdziwego postępu, a jedynie kolejne wojny grabieżcze, wyzysk i ucisk. Obecnie najbogatsze 10% społeczeństwa posiada 75% światowego bogactwa. 0,001% najbogatszych osób, około 60 000 multimilionerów, posiada trzy razy więcej bogactwa niż połowa ludzkości. Jest to proces koncentracji, który coraz bardziej przyspiesza, w tempie 8% rocznie od lat 90. W 2025 r. bogactwo multimilionerów wzrosło o 16%, trzy razy więcej niż w poprzednich pięciu latach.

Imperializm oznacza ogromną koncentrację kapitału w rękach kapitalistów finansowych z zaledwie kilku krajów. Spośród 80 przedsiębiorstw o największych przychodach na świecie 35 pochodzi ze Stanów Zjednoczonych, 19 z Chin, 5 z Niemiec i 5 z Japonii. Koncentracja ta jest jeszcze większa w przypadku banków: każdy z 12 największych banków na świecie, z których większość pochodzi ze Stanów Zjednoczonych lub Chin, posiada aktywa o wartości przewyższającej całe PKB Brazylii. Fundusze światowych rezerw walutowych, wykorzystywane przez imperialistów do zwiększania kontroli i centralizacji, również odzwierciedlają tę tendencję. Obecnie akcje Skarbu Państwa Stanów Zjednoczonych oraz fundusze suwerenne krajów europejskich stanowią łącznie 80% wszystkich światowych rezerw walutowych (odpowiednio 60% i 20%), podczas gdy chiński renminbi osiągnął jedynie 2,83% – co pokazuje hegemoniczną siłę USA w porównaniu z Chinami i innymi mocarstwami.

Fałszywa retoryka imperializmu dotycząca środowiska naturalnego maskuje fakt, że 1% najbogatszych osób odpowiada za 41% emisji dwutlenku węgla, a jeśli weźmiemy pod uwagę 10% najbogatszych, odsetek ten wzrasta do 77%. Jednocześnie połowa światowej populacji, czyli ludzie ubodzy, odpowiadają jedynie za 3% tych emisji.

Imperializm, monopolistyczny etap umierającego kapitalizmu, daleki od tego, by stanowić postęp, utrzymuje kobiety w stanie wyzysku i ucisku. Kobiety, które stanowią połowę światowej populacji, otrzymują jedynie jedną czwartą wynagrodzeń. Wszędzie nasila się również przemoc wobec kobiet. Jednak to właśnie w Strefie Gazy odnotowano najwyższy na świecie poziom przemocy wobec kobiet – co najmniej 38 tysięcy kobiet zostało zamordowanych przez hordy syjonistów.

Co najmniej 1,1 miliarda ludzi w krajach uciśnionych przez imperializm żyje w skrajnym ubóstwie. 2,3 miliarda ludzi boryka się z poważnym lub umiarkowanym brakiem bezpieczeństwa żywnościowego i musi zmagać się z gwałtownie rosnącą inflacją. Znaczną część z tych mas stanowi właśnie ci chłopi, którzy produkują około 70% światowej żywności.

Wojny prowadzone przez imperializm amerykański jeszcze bardziej przyspieszają nadejście nowej fali światowego kryzysu gospodarczego oraz pogorszenie warunków życia mas (napędzane inflacją). Chińska bańka na rynku nieruchomości oraz trudności chińskich imperialistów z pobudzeniem popytu krajowego składają się dodatkowo na bańkę spekulacyjną wielkich amerykańskich firm technologicznych (które kontrolują 40% kapitału giełdowego w USA).

Imperializm jest kryzysie swojego ogólnego rozkładu. Próbując przezwyciężyć ten kryzys, z jeszcze większym okrucieństwem wyładowuje swoje barbarzyństwo na Ludach uciśnionych, rozszerzając wojny agresji i swoje grabieże. W desperackiej próbie utrzymania swojej pozycji hegemonicznej imperializm amerykański wywiera coraz większą presję na innych imperialistów z Europy Zachodniej (a także na Japonię i Australię), aby zmusić ich do podporządkowania się swoim dyktatom i służenia jego interesom – co prowadzi do silniejszych sporów i zaostrzenia walki między imperialistami. Rozpoczynają się wojny o nowy podział łupów – w Ameryce Łacińskiej, Afryce i Azji, w tym na tak zwanym Bliskim Wschodzie.

Jednak kontrrewolucyjna ofensywa imperializmu, prowadzona głównie od początku lat 90. – której celem było powstrzymanie rozwoju walk międzynarodowego proletariatu i walk o wyzwolenie narodowe – zakończyła się całkowitą porażką. Obiektywne i subiektywne warunki rozwoju dwóch sił światowej rewolucji – ruchu wyzwolenia narodowego i międzynarodowego ruchu proletariackiego – kształtują się korzystnie, wyraźnie wskazując na początek Nowego Okresu Rewolucji na świecie.

Nasze zadania

Nawet jeśli siły rewolucji są wciąż stosunkowo słabe, to jeszcze słabsze są partie, siły zbrojne i reżimy klas rządzących: siły kontrrewolucji opierają się na zgniłej podstawie. Stwarza to warunki do gwałtownego postępu sił rewolucji. W tych warunkach siły całego Międzynarodowego Ruchu Komunistycznego stają przed wielkim wyzwaniem: czynić Marksizm-Leninizm-Maoizm przywódcą i przewodnikiem, aby dawać impuls Światowej Rewolucji Proletariackiej.

Aby wypełnić to historyczne zadanie, konieczne i pilne jest przyspieszenie procesu tworzenia i odbudowy Marksistowsko-Leninowsko-Maoistowskich Partii komunistycznych, tak aby – w obliczu zaciętej walki klasowej i w sytuacji złożonego splotu różnego rodzaju wojen – były one w stanie prowadzić wojnę rewolucyjną, Wojnę Ludową, i dawać impuls Światowej Rewolucji Proletariackiej. Komuniści na całym świecie stoją przed dwoma pilnymi zadaniami. Przede wszystkim muszą bronić czerwonego sztandaru Marksizmu-Leninizmu-Maoizmu powiewającego w Indiach, zjednoczyć się z Komunistyczną Partią Indii i podnieść poparcie dla Wojny Ludowej, którą ona prowadzi, na nowy poziom, odpierając zbieżny atak imperializmu, rewizjonizmu i reakcji. Po drugie, pobudzać muszą one światowe mobilizacje antyimperialistycznee, podniesząc ich bojowość poprzez działania, które zmiatają legalistyczne i reformistyczne kajdany, jakie próbują narzucić oportunizm i rewizjonizm, poprzez wyzwolenie słusznego gniewu Mas, zwłaszcza wspierając walki przeciwko imperialistycznej agresji i o wyzwolenie narodowe narodów i Ludów w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim Wschodzie, co stanowi podstawowy aspekt.

Ten nowy okres naznacza wydarzenie o ogromnym znaczeniu: „Powódź Al-Aksa” z 7 października 2023 roku. Wydarzenie to było nie tylko heroicznym aktem uciśnionego narodu, ale także porażką imperializmu amerykańskiego w regionie. Kontrofensywa Palestyńskiego Ruchu Oporu Narodowego 7 października wstrząsnęła fundamentami porządku regionalnego i światowego. Pokazała, że ci na dole nie akceptują dalszego życia tak jak dotychczas, a ci na górze nie mogą dalej rządzić, tak jak do tej pory. Cały rozwój sytuacji światowej jest głęboko naznaczony tym wielkim wydarzeniem. Powódź Al-Aksa oznaczała porażkę porozumień z Oslo i porozumień Abrahama oraz była ciosem wymierzonym w państwo Izrael, główny bastion imperialistycznej potęgi USA w regionie; zmusiła imperializm amerykański do jeszcze większego wsparcia państwa Izrael i zintensyfikowania wojny agresji w celu utrzymania swojej dominacji.

Palestyński Ruch Oporu Narodowego przez trzy lata bohatersko walczył z potwornym ludobójstwem, którego sprawcą był wróg uzbrojony i finansowany przez najpotężniejsze mocarstwo imperialistyczne na świecie, dysponujący przewagą zbrojną, zmuszając go do zawarcia porozumienia pokojowego. Cały świat mógł przekonać się o charakterze „papierowego tygrysa” imperializmu amerykańskiego i jego izraelskich popleczników. W samym Izraelu pogłębiły się wszystkie wewnętrzne sprzeczności. Izrael jest bardziej niż kiedykolwiek zależny od pieniędzy i uzbrojenia USA, aby przetrwać.

Te trzy lata niezłomnego Palestyńskiego Oporu Narodowego podniosły świadomość polityczną Mas na całym świecie. W rezultacie ruch antyimperialistyczny rozwija się w imponujący sposób we wszystkich krajach – zarówno uciśnionych, jak i imperialistycznych. Bardziej niż kiedykolwiek istnienie państwa Izrael jest kwestionowane przez Ludy świata, które domagają się jego zniszczenia i utworzenia wolnej Palestyny. Rosnąca nowa fala ruchu antyimperialistycznego dociera do każdego zakątka globu, wzywa ona do zniszczenia imperializmu i położenia kresu wszelkiej reakcji. Po trzech latach wojny fakty pokazują, że to Masy, Lud palestyński, są prawdziwą potęgą, a nie imperialiści amerykańscy i ich izraelscy poplecznicy.

W swojej wojnie agresji przeciwko Iranowi, Stany Zjednoczone dążą do doprowadzenia do „zmiany reżimu” za pośrednictwem swoich lokalnych popleczników oraz do odzyskania kontroli nad tym krajem, którą utraciły w 1979 roku. Jednym z ich celów było powstrzymanie strategicznego zbliżenia Iranu z Chinami oraz osłabienie dostaw energii do tego drugiego. Nie była to jednak tylko wojna o kontrolę nad zasobami. Atakując Iran, imperialistyczne Stany Zjednoczone i państwo Izrael dążą również do izolacji i pokonania sił narodowego oporu przeciwko imperializmowi amerykańskiemu w regionie. Po ponad 40 dniach zaciekłej, połączonej kampanii wojskowej przeciwko Iranowi, Libanowi, Palestynie i Jemenowi – USA nie zdołały osiągnąć żadnego ze swoich celów.

Ludobójcy Trump i Netanjahu, ogłaszają fałszywe zwycięstwa. Przewodniczący Mao stwierdził, że imperializm amerykański jest całkowicie arogancki i odrzuca on rozumowanie, a cecha ta wynika z jego klasowego charakteru i postępującego rozkładu. Jego arogancja doprowadzi jedynie do kolejnych porażek. Pomimo ponoszenia kolejnych klęsk imperializm amerykański będzie nadal siał zamęt aż do swojej ostatecznej klęski – taka jest logika wszystkich imperialistów.

W Ameryce Łacińskiej Stany Zjednoczone przyspieszają realizację planów rozszerzenia kontroli nad regionem. Imperializm amerykański stał za porwaniem prezydenta Maduro i Cilii Flores oraz zbombardował Wenezuelę, aby przejąć kontrolę nad tym krajem i jego zasobami ropy. Imperialiści amerykańscy zbombardowali kolebkę walki o niepodległość przeciwko hiszpańskiej dominacji kolonialnej i wycelowali swoją broń bezpośrednio w Ludy Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza w naród kubański, który od dziesięcioleci opiera się potędze USA, walczy z zbrodniczą blokadą i ciągłą agresją, broniąc jednocześnie swojej suwerenności. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek musimy podnieść hasło: Nie dla Jankesów! Tak dla Kuby!

Podła agresja wobec Wenezueli była jedynie początkiem nowej ofensywy imperialistycznej ingerencji i agresji skierowanej przeciwko kontynentowi. W tej nowej sytuacji każdy będzie musiał opowiedzieć się po jednej ze stron. Po stronie większości: po stronie Ludów tubylczych, chłopów, mas robotniczych z miast i wsi, młodzieży (która staje w pierwszych szeregach walki) oraz organizacji, które buntują się przeciwko imperialistycznej agresji i jej sługusom – albo stronę najgorszych zdrajców, zwolenników teorii podporządkowania narodowego, takich jak Lula, Sheinbaum, Boric, Petro – który pospieszył zaoferować swoje nikczemne usługi Trumpowi i czołgał się do Białego Domu, aby błagać o broń do walki przeciwko wojnie chłopskiej w Kolumbii – oraz pani Rodriguez.

Agresja Stanów Zjednoczonych wobec Ameryki Łacińskiej, która w nadchodzącym okresie niewątpliwie jeszcze bardziej się nasili, stanowi faktyczne potwierdzenie tego decydującego faktu, że kontynent ten jest najsłabszym ogniwem imperialistycznego łańcucha, polem bitwy, na którym rozstrzygnie się przyszły przebieg Światowej Rewolucji Proletariackiej. W Brazylii, kraju o największej koncentracji Mas w Ameryce Łacińskiej, nadciągają bitwy, które wstrząsną starym porządkiem i imperialistyczną dominacją.

Imperialiści rozprzestrzeniają swoje siły na rozległych obszarach Ameryki Łacińskiej, Azji i Afryki. Również w samych krajach imperialistycznych mobilizują swój aparat represji przeciwko własnym obywatelom. Imperialiści i reakcjoniści, niczym giganci o glinianych nogach, w rzeczywistości są niczym więcej niż malutki fortecami, drobnymi wyspami otoczonymi ze wszystkich stron. Uciśnione Ludy Azji, Afryki i Ameryki Łacińskiej są częścią tego ogromnego oceanu mas proletariatu i Ludów uciśnionych. Im głębiej imperializm wkracza w te rewolucyjne strefy, tym szybciej zostanie on otoczony przez morza buntujących się mas świata, które pogrzebią go falami.

Polityka imperializmu polega na dzieleniu Ludów według wyznania, pochodzenia etnicznego i narodowości. Polityka komunistów polega na zjednoczeniu wszystkich uciśnionych i wyzyskiwanych mas przeciwko wspólnemu wrogowi. Antyimperialistami są zwolennicy prawa wszystkich narodów do samostanowienia. Pokonanie imperialistycznej agresji jest częścią zadań Rewolucji Nowodemokratycznej. Dlatego komuniści muszą wspierać i brać aktywny udział w ruchu oporu, walcząc niezależnie i samodzielnie przeciwko agresji, a w trakcie walki ustanawiać Marksistowsko-Leninowsko-Maoistowskie przywództwo proletariackie, które jest niezbędnym warunkiem konsekwentnej walki z imperializmem, nieodłącznie związanej z walką o doprowadzenie do końca Rewolucji Demokratycznej w krajach uciśnionych.

Ci, którzy w swoich działaniach zajęli zdecydowane stanowisko w ramach narodowego ruchu oporu przeciwko imperialistycznej agresji Stanów Zjednoczonych i tej syjonistycznej, w obronie prawa narodów do samostanowienia, obiektywnie stoją po stronie frontu antyimperialistycznego i należy ich wspierać, dopóki utrzymują to stanowisko. Dlatego w obliczu faktu, że narody i masy pracujące chwytają za broń przeciwko imperialistycznym agresorom, musimy powiedzieć: im więcej, tym lepiej! Tak więc, gdy również i inne klasy chwytają za broń w obronie suwerenności narodu, jest to dobre, musimy powiedzieć tutaj: „lepiej więcej niż mniej”.

Wszyscy, którzy pełnią rolę – lub zgłaszają się do pełnienia roli – pionków imperialistycznych agresorów, stanowią część frontu imperialistycznej agresji, a obowiązkiem antyimperialistów jest piętnowanie i zwalczanie ich.

Imperializm amerykański jest coraz bardziej odizolowany, a wszystkie Ludy świata widzą, że imperializm jest źródłem wszelkich wojen. Walka z imperialistyczną agresją jest wielkim źródłem inspiracji, a ruch antyimperialistyczny rośnie wszędzie. Ten nurt stanowi główną podstawę impulsu do rozwoju Rewolucji na świecie.

Jednakże konsekwentna walka z imperializmem nie może ograniczać się wyłącznie do walki z agresją. Aby konsekwentnie się rozwijała, musi on zmierzać do zniszczenia podstaw imperialistycznej dominacji w krajach biurokratycznego kapitalizmu – wielkiej burżuazji i wielkich właścicieli ziemskich – poprzez Rewolucję Nowodemokratyczną. W krajach imperialistycznych należy zwalczać imperialistów w ich własnych twierdzach, a walka ta musi być prowadzona nierozerwalnie z ruchem wyzwolenia narodowego kolonii i półkolonii, poprzez Rewolucję Socjalistyczną. Najwyższy, najbardziej konkretny i konsekwentny wyraz walki z imperializmem można znaleźć tam, gdzie przekształca się ona w prawdziwe Rewolucje prowadzone przez Marksistowsko-Leninowsko-Maoistowskie Partie komunistyczne poprzez Wojny Ludowe. Walki te stanowią najwyższy poziom w walce o zmiecenie imperializmu i reakcji z powierzchni ziemi oraz o budowę nowej władzy.

Właśnie dlatego w dzisiejszych czasach nasze serca i umysły muszą być skierowane ku subkontynentowi indyjskiemu, gdzie Komunistyczna Partia Indii (Maoistowska) prowadzi Rewolucję Nowodemokratyczną poprzez Wojnę Ludową, odważnie mobilizując najszersze Masy Ludu w obronie ich praw, a wśród nich tego najwyższego: Rewolucji. W najbardziej zaludnionym kraju świata imperialiści i ich sługusi rozwijają ohydną wojnę przeciwko ludowi. Niedawno zakończona, niesławna operacja Kagaar była kolejnym rozdziałem Wojny Przeciwko Ludowi, prowadzonej przez indyjskie klasy rządzące, które są sługami imperializmu. Dzisiaj możemy stwierdzić, że Operacja Kagaar zakończyła się niepowodzeniem, podobnie jak poprzednie operacje, takie jak Operacja Green Hunt, i że wszystkie przyszłe kontrrewolucyjne operacje przeciwko ludowi zakończą się niepowodzeniem, aż do ostatecznej klęski reakcji.

Faszyści, którzy za wszelką cenę dążą do stłumienia indyjskiej rewolucji, osiągają jedynie to, że jej głos rozbrzmiewa coraz głośniej na całym świecie. Okrzyk bojowy towarzysza Basavaraja rozbrzmiewa echem na całym świecie. Najlepszym tego dowodem jest decyzja komunistów o zjednoczeniu sił z KPI (Maoistowską).

Bombardujmysiedzibyrewizjonizmu!

Przewodniczący Mao nauczył nas, że tylko poprzez walkę z rewizjonizmem możliwe jest wzmocnienie sił rewolucji. Dlatego w obliczu nowych zadań światowej rewolucji konieczne jest zintensyfikowanie walki między Marksizmem-Leninizmem-Maoizmem a rewizjonizmem we wszystkich jego formach. Dzisiaj, gdy świętujemy 60. rocznicę Wielkiej Rewolucji Kultury, musimy potwierdzić naszą walkę przeciwko kapitalistycznej restauracji w Chinach, nasilając walkę przeciwko rewizjonizmowi fałszywej „KPCh”. Rewizjonizm Xi Jinpinga stanowi jedną z głównych odmian rewizjonizmu, jedno z głównych zagrożeń dla międzynarodowego ruchu proletariackiego i ruchu wyzwolenia narodowego i należy go zaciekle zwalczać na wszystkich frontach.

Rewizjonizm Xi Jinpinga wpisuje się w światowy nurt kontrrewolucyjny; posługuje się on fałszywymi czerwonymi sztandarami, by zwalczać rozwój dwóch nurtów światowej rewolucji. Xi Jinping jest wiernym zwolennikiem drogi Deng Xiaopinga, określonej w 1988 roku jako „przejście od walki klasowej do produktywności, od izolacji do otwartości”. Chińscy socjalimperialistyczni są socjalistami w słowach, a imperialistami w czynach.

Rola socjalimperialistycznych Chin i imperialistycznej Rosji w ostatnich konfliktach pokazuje ich naturę. Suwerenność Syrii została sprzedana w ramach porozumienia między rosyjskimi imperialistami a Amerykanami, przekazując kraj w ręce watażków i proimperialistycznych salafickich najemników w zamian za ich interesy na Ukrainie. Pokazano, jak w sporach i zmowach Rosja podała suwerenność Syrii na tacy amerykańskim imperialistom.

W Palestynie, podczas gdy Narodowy Front Oporu toczył zaciekłą walkę przeciwko okupacji i ludobójstwu dokonywanemu przez Izrael, chińscy socjalimperialiści zacieśnili swoje stosunki, stając się drugim partnerem gospodarczym Izraela i głównym odbiorcą jego eksportów. Poprzez swoich agentów zachęcali do kapitulacji i biurokratycznej drogi reprezentowanej przez fałszywą „Autonomię Palestyńską”.

Chińscy socjalimperialistyczni, wydając „delikatne” oświadczenia przeciwko wojnie agresji, prowadzili za kulisami negocjacje, w których suwerenność państw i interesy Ludu były przedmiotem wymiany na porozumienia zgodne z ich własnymi interesami gospodarczymi. Aby odciągnąć ruch antyimperialistyczny od ścieżki rewolucyjnej, rewizjoniści Xi Jinpinga próbują wskrzesić źle nazwane „trzecioświatowe” teorie „Globalnego Południa”, BRICS itp. W tym zakresie liczą na pomoc starych partii rewizjonistycznych na całym świecie. Jest to wrogi prąd, którego celem jest osłabienie i zboczenie z toru ruchu wyzwolenia narodowego, aby służył on interesom różnych imperialistów.

W 1966 roku, u progu WPRK, Przewodniczący Mao zdefiniował rewizjonizm jako porzucenie walki z wrogiem. Taka właśnie jest istota współczesnego rewizjonizmu. Taki właśnie duch propaguje rewizjonizm Xi Jinpinga – duch kapitulacji w walce z imperializmem i reakcją.

Przewodniczący Mao stwierdził, że proletariat ma przed sobą świetlaną przyszłość, a rewolucjoniści są proletariackimi optymistami – jest to kwestia ideologiczna o ogromnym znaczeniu. Zastąpienie starego przez nowe jest ogólnym i nienaruszalnym prawem Wszechświata. Pesymizm jest wyrazem rewizjonizmu, odzwierciedla ideologię nieproletariacką, sprzeczną z materializmem dialektycznym, jest przedpokojem kapitulacji i likwidacji i musi zostać zmieciony z naszych szeregów.

Rewizjonistyczna, kapitulacyjna i zdradziecka banda Sonu w Indiach oraz jej zwolennicy w MRK są wiernymi propagatorami pesymizmu, kapitulacji oraz braku zaufania do mas, Partii i Rewolucji. Dla nich to nie masom, lecz imperialistom przysługuje przymiotnik bycia wszechpotężnymi. Nie dbają oni o interesy i los mas, proletariatu i ludu; jedyną rzeczą, która wypełnia ich serca i umysły, jest indywidualizm.

Ich nastawienie jest sprzeczne z postawą prawdziwych przywódców KPI (Maoistowskiej), takich jak towarzysz Basavaraj, który uzbroił Partię w ducha walki z wrogiem i odwagę, dając przykład poświęcenia życia dla Partii i Rewolucji. Broniąc drogi Wojny Ludowej, towarzysz Basavaraj stwierdził, że „PLGA musi przekształcić się w niezwyciężoną czerwoną armię, która odważy się zniszczyć wroga, ujawniając swoją wielką waleczność. Wojna ludowa prowadzona przez taką czerwoną armię pod przewodnictwem partii jest niezwyciężona”.

Ponadto towarzysz Basavaraj podkreślił i własnym życiem udowodnił, że: „absolutnie koniecznym jest, by walczyć z odwagą, męstwem i poświęceniem w obronie naszej partii, PLGA oraz organów władzy ludowej przed atakami wroga, aby odnosić nowe zwycięstwa, posuwać się naprzód wielkimi krokami i zadawać wrogowi coraz większe straty. Dlatego nasza ofensywa przeciwko wrogowi powinna zawsze być przepełniona nienawiścią klasową, męstwem i determinacją. Musimy zauważyć, że nie da się osiągnąć naszego celu politycznego i zrealizować interesów ludu bez poświęcenia”.

Wszyscy komuniści świata powinni zwalczać kapitulacjonizm Sonu i naśladować nieustraszonego ducha towarzysza Basavaraja oraz kilkudziesięciu Przywódców i niezliczonych Mas, którzy poświęcili swoje życie dla Rewolucji. Poświęcając swoje życie dla Partii i Rewolucji, towarzysz Basavaraj nie pozwolił, by ideologia proletariatu i Partii została splamiona, odnosząc całkowite zwycięstwo KPI (Maoistowskiej) nad rewizjonizmem i kapitulacją, a tym samym zwycięstwo dla całego MRK.

Xi Jinping ponownie zrehabilitował Li Shaoshiego, „chińskiego Chruszczowa”, aby promować propagandę „pokojowej transformacji”, „pokojowego współistnienia” i pokojowej „konkurencji”, zastępując walkę z imperializmem i walkę klasową zgniłą „teorią sił wytwórczych”. Podobnie jak ROL w Peru i Prachanda w Nepalu, klika Sonu w Indiach opowiada się za negacją Rewolucji Nowodemokratycznej, negacją etapu Rewolucji Agrarnej, przeciwko konieczności zniszczenia półfeudalnej bazy w krajach półkolonialnych, twierdząc, że „półfeudalizm został już przezwyciężony” w wyniku „imperialistycznej dominacji”.

Towarzyszu Basavaraj nauczał, że komunista musi w szerokim zakresie mobilizować chłopów do udziału w zbrojnej Rewolucji, aby w pełni rozwiązać kwestię ziemi; jest to najważniejszy warunek podstawowy i warunek wstępny pokonania wszystkich wrogów oraz doprowadzenia do końca Rewolucji Nowodemokratycznej. Są to prawdy, których wszyscy komuniści muszą stanowczo przestrzegać.

W szeregach MRK, wciąż znajdują się potajemni zwolennicy idei Sonu, zawstydzeni naśladowcy Awakiana, Prachandy i ROL, a także Xi Jinpinga. Owijają się czerwonymi flagami, by głosić hasła „przeciw imperializmowi i w obronie Wojny Ludowej w Indiach”, ale w rzeczywistości nie walczą z imperializmem w czynach i nie chcą płynąć pod prąd. Ci panowie nie tracą okazji, by wypowiadać się przeciwko sekciarstwu w obronie „jedności”, ale jednocześnie zaciekle atakują każdego, kto nie akceptuje ich „wiodącej roli”, knując intrygi i spiski ze znanymi zdrajcami i donosicielami oraz dążąc do jedności z „domem spokojnej starości ideologicznej dobroczynności”, reprezentowanym przez rewizjonistyczną ICOR. Są tacy sami jak ci, którzy mogą wypowiadać ostre słowa przeciwko imperializmowi, ale już dawno zrezygnowali z walki z imperialistyczną burżuazją w krajach imperialistycznych (co obejmuje również ich „własną burżuazję”), a zamiast tego głoszą socjalszowinizm i socjalpatriotyzm. Jest to piąta kolumna przeciwko Międzynarodowemu Ruchowi Komunistycznemu i Rewolucji Światowej, którą należy zdemaskować.

Rewizjonizm stanowi główne zagrożenie dla MRK; jest to prąd przeciwny, którego celem jest utrudnianie walk przeciwko imperializmowi oraz odwracanie ich od rewolucyjnego charakteru poprzez dzielenie dwóch nurtów światowej Rewolucji.

Musimy przyswoić sobie i stosować to, co przewodniczący Mao określił na temat strategii i taktyki światowej Rewolucji w obecnej epoce: Marksiści-Leniniści-Maoiści wszystkich krajów, łączcie się! Rewolucyjne Ludy całego świata, łączcie się i pokonujcie imperializm, współczesny rewizjonizm i wszystkich reakcjonistów! W ten sposób ruch wyzwolenia narodowego łączy się z międzynarodowym ruchem proletariackim, a te dwie siły napędzają rozwój historii świata.

Rewolucja proletariacka przybiera formę krajową, ale jej istota ma charakter międzynarodowy. Rewolucja w każdym kraju rozwija się jako część Rewolucji Światowej i jest z nią nierozerwalnie związana. MLK potwierdza swoją przysięgę, tego że kontynuować będziemy wprawianie w ruch niebios i ziemii, aby posuwać naprzód przewodnie zadanie, jakim jest ustanowienie Maoizmu jako dowódcy i przewodnika Światowej Rewolucji Proletariackiej, ponowne zjednoczenie MRK oraz postęp w budowie międzynarodowej organizacji proletariatu, na drodze do odtworzenia wielkiej Międzynarodówki Komunistycznej – niezbędnej instancji ruchu komunistycznego, aby uderzyć w imperializm w każdej części planety jedną żelazną pięścią.

Niech żyje 60. rocznica Wielkiej Proletariackiej Rewolucji Kulturalnej!

Bombardujmy siedziby rewizjonizmu!

Niech Żyje Marksizm-Leninizm-Maoizm!

Niech Żyje Międzynarodowa Liga Komunistyczna!

Precz z imperializmem! Niech Żyje Wojna Ludowa!

Międzynarodowa Liga Komunistyczna

1. Maja, 2026